هوای کربلا

ای حسین... 

          ای غم تو همدم ما

                              ای تو خود شاهد اشک و غم ما

                                                 ای به هر رنج و غمی محرم ما

                                                                           ای خجل از کرم تو کم ما...

          تو کریمی و تومولا؛تو ولی ای

                                        ای جگر گوشه ی زهرا و علی...

ای حسین...

           ای پسر خون خدا

                               ای تو روشنگر مصباح هدی

                                                 ای جمال تو بهشت شهدا

                                                                           ما و دل از تو بریدن ابدا...!

 


                                                      

عشق نوشت:قطعا هوای باغ جنان فوق العاده است...

اما هوای "کربلا" فرق میکند!

                        

/ 4 نظر / 8 بازدید
طلبه

آیم به قتلگاه که پیدا کنم تو را امشب وداع هجرت فردا کنم تو را جویم تو را قدم به قدم بین کشتگان با شوق و اضطراب تمنّا کنم تو را در حیرتم که از چه بجویم نشان تو نی سر ، نه پیرهن ، ز چه پیدا کنم تو را ؟ برگیرمت ز خاک و ببوسم گلوی تو خود نوحه مادرانه چو زهرا کنم تو را ریزم به حلق تشنه‌ی تو اشک چشم خویش سیراب ، تا که ای گل حمرا کنم تو را دشمن نداد آبت اگر غم مخور حسین صحرا ز آب دیده چو دریا کنم تو را ای آن که داغ های جگرسوز دیده ای اکنون به اشک دیده مداوا کنم تو را خواهم که سیر بینمت امّا حسین من کو صبر و طاقتی که تماشا کنم تو را ؟ شمع تو گشته ام که بسوزم برای تو از عشق خویش قبله‌ی دل ها کنم تو را هر جا روم لوای عزایت به پا کنم ماتم سرا ، سراسر دنیا کنم تو را خون خداست خون تو پامال کی شود ؟ در شام و کوفه محکمه برپا کنم تو را گوئی حسان که می‌شنوم از گلوی او هر چیز خواهی از کرم اعطا کنم تو را ***حبیب الله چایچیان*** _________________ سلام علیکم...عزاداریتون مقبول درگاه حق انشاءالله.آپم سربزنید...التماس دعای فــــــــــــــــــرج.یاحــــــــــــــق.

طلبه

امشب مدينه از شعف اعلان سقائي کند تا تشنگان عشق را سر مست و شيدايي کند گسترده رنگين سفره اي زيبا رويايي کند کز ميهمان خويشتن نيکو پذيرايي کند بر گو به ساقي پر زمي جام طهورائي کند تا شمع جمع عاشقان يار تماشايي کند کز هاتف غيبم ندا از حي سرمد آمده عباس بهر ياري دين محمد آمده امشب علي گلبوسه بر چشمان مستش مي زند گلبوسه ها بر سينه و بازو دستش مي زند فرياد شوق از غيرت يکتا پرستش مي زند لبخند بر ام البنين از ناز شصتش مي زند مهر شکست دشمنان با بند و بستش مي زند آتش به هستي ددان خالق ز هستش مي زند کز هاتف غيبم ندا از حي سرمد آمده عباس بهر ياري دين محمد آمده ساقي بيا ساقي بيا بگشا در خمخانه را از بهر رفع تشنگي پر کن ز مي پيمانه را از بند غم آزاد کن اين عاشق ديوانه را ديوانه کن ديوانه کن هر عاقل فرزانه را از قول مي خواران بگو آن دلبر جانانه را از بهر جانبازي دگر رخصت بده پروانه را کز هاتف غيبم ندا از حي سرمد آمده عباس بهر ياري دين محمد آمده مرحوم ژوليده نيشابوري

طلبه

چرا اي غرق خون از خاک صحرا بر نمي خيزي حسين آمد به بالينت تو از جا بر نمي خيزي نماز ظهر را با هم ادا کرديم در مقتل بود وقت نماز عصر از جا بر نمي خيزي خيام کودکان خالي ز آب است و پر از افغان چرا سقاي من از پيش دريا بر نمي خيزي عدو از چار سو آهنگ يغماي حرم دارد چرا آخر براي دفع اعدا برنمي خيزي منم تنها و تنهاي عزيزانم به خون غلطان چرا بر ياري فرزند زهرا بر نمي خيزي شکست از مرگ تو پشتم برادر مرگ تو کشتم که مي دانم دگر از خاک صحرا بر نمي خيزي به دستم تکيه کن برخيز با من در بر زهرا چو مي بينم ز بي دستيست کز جا بر نمي خيزي سيد رضا مويد خراساني